حدیث حسین و منی و انا من حسین

حدیث حسین و منی و انا من حسین

این حدیث در منابع روایى شیعه و سنى به تواتر از «یعلى ابن مره» یکى از اصحاب پیامبرصلى الله علیه وآله  نقل شده است. او مى‌‏گوید: «روزى با پیامبرصلى الله علیه و آله به یک میهمانى دعوت شده بودیم؛ در حالى که در کوچه مى‏‌رفتیم، حسین‌‏علیه السلام را در حال بازى دیدیم. پیامبرصلى الله علیه و آله از همراهانش جلوتر رفت و دستانش را گشود تا او را بگیرد؛ اما حسین‏‌علیه السلام فرار کرد و این طرف و آن طرف مى‌‏رفت و پیامبرصلى الله علیه وآله به او مى‏‌خندید، تا این که او را گرفت؛ پس یکى از دستانش را زیر چانه و دیگرى را پشت سرش قرار داد و او را مى‌‏بوسید و مى‌‏گفت:  «حسین از من است و من از حسینم؛ کسى که حسین را دوست بدارد، خداوند او را دوست دارد…».

 درباره این حدیث مى‏‌توان گفت: بى شک حسین‏‌علیه السلام فرزند پیغمبرصلى الله علیه وآله و از نسل آن حضرت است، و او شاخه‏اى از درخت نبوت به شمار مى‌‏آید. اما منظور آن حضرت که فرمود: «من از حسینم» چیست؟

حدیث حسین و منی و انا من حسین
حدیث حسین و منی و انا من حسین

 

 برخى مى‏‌گویند: پیامبرصلى الله علیه وآله پس از مبعوث شدن به رسالت، حیات او به رسالت و بقاى آن و حیات رسالت نیز به حیات او وابسته شد و چون حسین‏‌علیه السلام براى زنده ماندن رسالت محمدى بسیار کوشید حتى عزیزترین کسانش را در این راه قربانى کرد، رسالت از او جانى دوباره گرفت و استمرار یافت ؛ از این رو پس از جریان کربلا ثابت شد؛ «الاسلام محمدیُ الحدوث حسینیُ البقاء»؛ اسلام توسط پیغمبرصلى الله علیه وآله به وجود آمد و توسط حسین علیه السلام باقى ماند.

 بنابراین پیامبرصلى الله علیه وآله در این حدیث، مسأله دقیق‏ترى، بالاتر از رابطه نسبى را بیان کرده است؛ حسین از اوست؛ زیرا روح او را دربر دارد و آنچه حسین‏‌علیه السلام براى حفظش از تمام هستى خود مایه گذاشت، چیزى جز حیات و حقیقت رسالت یعنى اسلام ناب محمدى‏ صلى الله علیه وآله نبود.

 علامه سید جعفر مرتضى عاملى در «الصحیح من السیره» مى‏ گوید: شاید مراد این باشد که، امیر مؤمنان على‏ علیه السلام از شجره نبى ‏صلى الله علیه وآله است، و باقى مردم از درختى دیگر، اما شجره نبى، اصلش ثابت و شاخه‏ هاى آن در آسمان‏هاست، و او از طینت رسول خداصلى الله علیه وآله و گوشت او از گوشت پیغمبرصلى الله علیه وآله و خونش از خون اوست، و راه و عقیده و ادب و اخلاص و صفاى او از پیامبرصلى الله علیه وآله است، چنانچه تربیت کننده على‏ علیه السلام و آموزنده علم و فرهنگ و ادب به اوست. على‏‌علیه السلام نیز از پیامبرصلى الله علیه و آله است؛ زیرا وجود حقیقى پیامبرصلى الله علیه وآله، وجود دین و فکر و عقیده و راه و روش اوست. على‌‏علیه السلام کسى است که دین پیامبر صلى الله علیه وآله را با زنده کردن ریشه‏‌ها و فضائل و آداب و علوم آن برانگیخت.

 حسین ‏علیه السلام نیز در استمرار حیات اسلام و رسالت حضرت محمدصلى الله علیه وآله به مانند پدرش على‏‌علیه السلام است؛ پس پیامبر اکرم‏ صلى الله علیه وآله می‌تواند بگوید: «حسین از من است و من از حسینم».

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.